Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody

Projekt zmienia zasady wypłacania odszkodowań za szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta objęte ochroną. Najważniejsze zmiany:

• Skarb Państwa ma odpowiadać za szkody wyrządzone przez żubry, wilki, rysie, niedźwiedzie i bobry niezależnie od tego, w jakim mieniu szkoda powstała (wcześniej były ograniczenia co do rodzaju mienia).
• Odszkodowanie ma obejmować nie tylko poniesione straty, ale też utracone korzyści — czyli pieniądze, które poszkodowany mógłby zarobić, gdyby szkody nie było. Chodzi też o utracone dochody z działalności gospodarczej, np. gdy przedsiębiorca traci klientów.
• Z organem (regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, a w parku narodowym — dyrektorem parku) będą mogli współpracować przy zabezpieczaniu mienia wszyscy właściciele i posiadacze mienia, a nie tylko rolnicy i leśnicy.
• Powstaje nowa podstawa odpowiedzialności Skarbu Państwa (nowy art. 126a) za szkody wyrządzone niezgodnym z prawem działaniem lub zaniechaniem organów ochrony przyrody — chodzi o zaniedbania w ochronie, monitorowaniu i zarządzaniu populacjami tych zwierząt oraz w zapobieganiu szkodom. Przykład: brak reakcji na zgłoszenia zagrożenia albo brak monitoringu.
• Taka odpowiedzialność powstaje tylko wtedy, gdy szkoda wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązku ustawowego, a poszkodowany musi to wykazać.
• Odpowiedzialność wyłącza się lub zmniejsza, jeśli poszkodowany mógł zapobiec szkodzie albo ją zmniejszyć, ale tego nie zrobił. Chodzi o działania realne, nie nadmiernie kosztowne ani niewykonalne.
• W sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Przepisy przejściowe:

• Do szkód powstałych przed wejściem w życie ustawy stosuje się stare przepisy.
• Sprawy o odszkodowanie wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie ustawy są rozpatrywane na starych zasadach.
• Nowa odpowiedzialność z art. 126a obejmuje tylko szkody będące skutkiem działań lub zaniechań organów po wejściu w życie ustawy.
• Stare rozporządzenie do art. 126 ust. 11 traci moc z dniem wejścia w życie nowego, ale nie później niż 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy.

Ustawa ma wejść w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.