Nowe zasady usług opiekuńczych w domu dla starszych i chorych

Ustawa wprowadza nowe, jednolite zasady dla usług opiekuńczych świadczonych w domu osoby starszej lub chorej. Chodzi o to, żeby te usługi były lepszej jakości i takie same w całej Polsce.

Co to oznacza w praktyce?

• Kto dostanie pomoc? Pomoc w formie usług opiekuńczych (np. pomoc w myciu, jedzeniu, sprzątaniu) przysługuje osobie samotnej, która nie ma od kogo tej pomocy dostać. Może też być przyznana osobie, która ma rodzinę, ale ta rodzina (nawet małżonek mieszkający osobno, rodzice, dzieci) nie jest w stanie jej pomóc.
• Kto może być opiekunem? Osobą, która będzie świadczyć usługi opiekuńcze (np. pracownik ośrodka pomocy społecznej), nie może być członek rodziny ani małżonek, rodzic lub dziecko osoby potrzebującej. Opiekun musi być pełnoletni, złożyć oświadczenie, że jest zdrowy psychicznie i fizycznie do tej pracy, oraz ukończyć szkolenie z pierwszej pomocy.
• Usługi sąsiedzkie – to osobna, prostsza forma pomocy. Sąsiad, który chce pomagać, też musi spełniać te same warunki (nie być rodziną, mieć szkolenie z pierwszej pomocy), ale dodatkowo musi mieszkać w najbliższej okolicy i być zaakceptowanym zarówno przez osobę potrzebującą, jak i przez gminę (organizatora). Jeśli sąsiad nie ma jeszcze szkolenia z pierwszej pomocy, to gmina musi mu je zorganizować.
• Nowy standard i kontrola jakości: Ustawa wprowadza obowiązek, żeby usługi opiekuńcze w domu były świadczone według jednolitego standardu (który dopiero zostanie określony w rozporządzeniu). Gmina będzie musiała monitorować i oceniać jakość tych usług (np. czy są bezpieczne i skuteczne). Jeśli znajdzie błędy, będzie musiała je naprawić.
• Co się zmienia dla obecnych opiekunów? Osoby, które już pracują jako opiekunowie, ale nie mają jeszcze szkolenia z pierwszej pomocy, będą mogły pracować dalej tylko przez 3 miesiące od wejścia ustawy w życie – w tym czasie muszą to szkolenie ukończyć. Oświadczenie o stanie zdrowia będą musiały złożyć w ciągu miesiąca.