Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy i niektórych innych ustaw

Ustawa wprowadza pieczę współdzieloną (czyli naprzemienne mieszkanie dziecka u każdego z rodziców w podobnych, powtarzających się okresach) jako zasadę domyślną przy rozwodzie lub rozstaniu rodziców. Oto co to oznacza w praktyce:

• Sąd ma obowiązek rozstrzygać o pieczy (czyli o tym, gdzie i z kim dziecko mieszka), a nie tylko o władzy rodzicielskiej i kontaktach.
• Piecza współdzielona staje się regułą: sąd ma ją ustalać, gdy oboje rodzice zachowują władzę rodzicielską, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozwiązania. Rodzeństwo co do zasady ma wychowywać się razem.
• Konflikt między rodzicami nie jest już powodem do odmowy ustalenia pieczy współdzielonej. Odstąpić od niej można m.in. gdy stan zdrowia dziecka lub rodzica to uniemożliwia. Jeśli przeszkoda jest czasowa, sąd ustala harmonogram stopniowego wprowadzania pieczy współdzielonej.
• Przy ustalaniu alimentów sąd weźmie pod uwagę czas, jaki dziecko spędza z każdym z rodziców. Przy pieczy współdzielonej istotna będzie też rażąca różnica w dochodach rodziców, jeśli znacząco wpływa na poziom życia dziecka.
• Rodzice sprawujący pieczę współdzieloną muszą się wzajemnie informować o bieżących sprawach dziecka i przekazywać sobie jego dokumenty (np. tożsamości, dokumentację medyczną).
• Dziecko może mieć dwa miejsca zamieszkania (u matki i u ojca), jeśli tak ustalą rodzice lub sąd. Przy określaniu miejsca zamieszkania sąd ma brać pod uwagę odległość od szkoły, przedszkola lub żłobka.
• Zmiana miejsca zamieszkania dziecka do innego powiatu bez zgody drugiego rodzica lub sądu będzie uznana za nadużycie władzy rodzicielskiej, co może grozić jej odebraniem.
• Przy pieczy współdzielonej świadczenie wychowawcze (500 plus) będzie dzielone po połowie między rodziców — każdy dostanie połowę kwoty. Podobne zasady dotyczą innych świadczeń rodzinnych, gdy dziecko naprzemiennie mieszka z obojgiem rodziców.