Rządowy projekt ustawy zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw

Ustawa wprowadza jedną, ale ważną zmianę: usuwa obowiązek posiadania planu ogólnego gminy (nowego, cyfrowego dokumentu, który gminy dopiero tworzą) przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (np. budowa szkoły, szpitala, drogi publicznej, sieci wodociągowej).

W praktyce oznacza to, że:

• Do 1 lipca 2026 r. gminy mogą wydawać decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego na starych zasadach (na podstawie dotychczasowego studium gminy).
• Po 1 lipca 2026 r., nawet jeśli gmina nie zdąży uchwalić nowego planu ogólnego, nadal będzie mogła wydawać decyzje dla takich inwestycji. Podstawą prawną będą przepisy, które obowiązywały przed reformą (tzw. stan dotychczasowy).
• Bez zmian pozostaje zasada dla decyzji o warunkach zabudowy (np. dla domu jednorodzinnego): od 1 lipca 2026 r. będzie je można wydać tylko w gminie, która ma już uchwalony plan ogólny. Wyjątkiem są tereny zamknięte (np. wojskowe, kolejowe) – dla nich warunek ten nie obowiązuje.

Kogo dotyczy? Głównie urzędów gmin (mogą dalej wydawać decyzje dla ważnych publicznych inwestycji) oraz inwestorów realizujących cele publiczne (np. samorządy, spółki wodociągowe, zarządcy dróg) – unikną oni blokady inwestycji z powodu opóźnień w tworzeniu planów ogólnych.