Zmiany w pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży

Ustawa wprowadza zmiany w prawie pacjenta, szczególnie dla małoletnich szukających pomocy psychologicznej i psychiatrycznej.

Dla małoletnich od 13 lat:

Mogą uzyskać trzy porady psychologiczne, trzy sesje psychoterapii indywidualnej (w formie interwencji kryzysowej) lub trzy sesje wsparcia psychospołecznego bez zgody rodziców lub opiekunów. Dotyczy to świadczeń finansowanych ze środków publicznych w ramach opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień.

Dla małoletnich od 16 lat:

Mogą korzystać z pomocy psychologa, psychoterapeuty lub terapeuty środowiskowego bez ograniczenia liczby wizyt i bez zgody przedstawiciela ustawowego. Jeśli nastolatek chce się leczyć, a rodzic się sprzeciwia, sąd opiekuńczy podejmuje ostateczną decyzję.

Obowiązek informowania rodziców:

Placówka zdrowotna zawsze informuje przedstawiciela ustawowego o stanie zdrowia psychicznego dziecka i potrzebie leczenia. Jeśli specjalista uzna, że dziecko wymaga dalszego systematycznego leczenia, rodzic zostaje o tym powiadomiony i wtedy obowiązują standardowe zasady (zgoda rodziców).

Zawiadomienie sądu:

Jeśli lekarz lub psycholog stwierdzi zagrożenie dla dobra dziecka, zawiadamia sąd opiekuńczy.

Prawo do informacji:

Wszystkie dzieci (nie tylko od 16 lat) mają prawo do zrozumiałych wyjaśnień na temat swojego zdrowia, rozpoznania, proponowanych badań i leczenia — dostosowanych do ich wieku i rozwoju umysłowego. Dotyczy to informacji od lekarzy, pielęgniarek i położnych.

Forma wyrażenia zgody:

Zgoda na leczenie może być wyrażona ustnie lub poprzez zachowanie (np. przystąpienie do badania bez sprzeciwu).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia.